Volendam-Marken

Vroeg mijn bed uit is nooit mijn sterkste kant geweest (ik ben nou eenmaal een avond mens) en met enige tegen zin begon ik de dag. Achteraf gezien heb ik een onwijs leuke dag gehad met leuke mensen, die ik voor geen goud had willen missen! 

Toen Steffanie en ik Volendam in reden, kwam de geur van de paling rokerij ons tegemoet. Vanaf dat moment wist ik dat de dag niet geslaagd zou zijn zonder een lekker ‘Volendams vissie’. Eenmaal uit de auto gestapt liepen we door richting de haven. Het viel me gelijk op hoe schoon de huizen er uit zagen.  Niet alleen van binnen, maar ook van buiten. Elk stoepje zag eruit alsof je er vanaf kon eten (bij wijs van spreken dan he). Alle gordijntjes hingen keurig in de plooi en ik vroeg mij direct af waar de Volendammer de tijd vandaan haalt om alles zo spik en span te houden? Hier heb ik gedurende de dag helaas geen antwoord op gekregen.

Afijn, we begonnen op zen Amsterdams gezegd met een lekker bakkie leut bij cafe Lotje aan de haven. Vanuit hier vertrokken we met de boot richting Marken. Eenmaal aan boord heette schipper Jos ons van harte welkom en stelde zijn bemanning Jaap en zijn zoon Sebastiaan aan ons voor. Toen hij  vertelde dat er windkracht zeven op zee stond, schrok ik lichtelijk. Ik heb namelijk eerder gezeild in een klein bootje met windkracht 5 en dat wilde ik niet herbeleven. Dus enigszins gespannen begon ik de dag. De zee was zoals voorspelt ruig en af en toe hoorde je weer eens iemand gillen wanneer er een golf op het dek sloeg. Gelukkig was het echter niet zo koud en nat als ik voorheen had meegemaakt. 

Jos begon op zee vol glorie te vertellen over de historievan het schip. Hij vertelde dat de inwoners van Volendam het schip uit de handen van de Duitsers hebben weten te houden. Voor gek werd Jos verklaart toen hij het schip later (in 1989) wilde ombouwen tot een zeilschip. Hij is zijn droom achterna gegaan, gelukkig maar, anders hadden we deze dag niet zo kunnen ervaren.
Hij vertelde over zijn werk als geschiedenis leraar op een school in Volendam. Nu is hij gepensioneerd en maakt in zijn vrije tijd dagtochten zoals deze. Af en toe was er een kleine regenbui, maar voor het grootste gedeelte van de 2 uur durende tocht hebben we op het dek kunnen genieten van het zonnetje.

Op Marken aangekomen hebben we geluncht en vertelde Jos iets over het toerisme daar.
Marken is een voormalig eiland dat in 1957 met een dijk verbonden werd met het vaste land.
Jaarlijks trekt Marken nu velen binnenlandse en buitenlandse toeristen die het voormalige eiland bezoeken vanwege haar typerende huisjes en de traditionele klederdracht. Na de lunch zijn we doorgelopen naar een viskraampje, dat ik bij aankomst al op het oog had. Hier heb ik een lekker broodje met paling en makreel gegeten. Overheerlijk!

Op de planning stond een rondleiding georganiseerd door onze klasgenoten. Op weg richting de vuurtoren (het boegbeeld van Marken) passeerde we de hervormde kerk, het traditionele klederdracht museum en het monument voor gesneuvelde bemanningsleden op zee. Er werden kleine stops gehouden waar iets over deze plekken werd verteld. Lopend richting de vuurtoren barstte de hemel open en drijfnat besloten we om terug te keren. De ene helft vertrok per bus terug en ik vertrok met de andere helft per boot: de Markenexpress. Tot grote opluchting van onze leraar Marco zaten we niet in de ´Jan Smit boot´: een boot met grote afbeeldingen van deze Volendamse ster.

Voldaan keerde ik terug naar huis. Het was zoals Karen zei: een dag met een gouden randje.

Graag wil ik jullie dit filmpje, met dank aan Marco, laten zien: